Wat er zoal te beleven is in schrijfland, en nog wat

Beste lezer,

Het lijkt alsof ik geen bliksem uitvoer. Technisch klopt dat, want uitvoeren is ook exporteren en dat doe ik echt niet. Ik zou niet weten wat ik zou moeten exporteren. Misschien is geitenkaas iets. O nee, dat moet je hier importeren, hè?

geitenkaas
Geitenkaas

Nou, toch ben ik bezig, hoe ongelofelijk het ook klinkt. Om te beginnen even een ‘wapenfeit’: gisteren heb ik de halve marathon gewandeld, in Egmond aan Zee. Daarvoor had ik een sponsorpagina opgezet bij het reumafonds en ik ben trots te mogen zeggen dat er een prachtig bedrag is gedoneerd. Mijn enorme dank aan iedereen die me hiermee een hart onder de riem heeft gestoken (en zere voeten heeft bezorgd maar dat was maar tijdelijk 😉 ). Enorme dank gaat uit naar The BlackSheepIndie, die me een enorme boost hebben gegeven. 🙂

Verder… misschien weet je nog dat ik ooit eens een kinderboek heb geschreven. Charisma, de jonge heks. Toendertijd heb ik jaren (letterlijk!) gestoken in het vinden van iemand die voor dat boek tekeningen wilde maken. Ik heb een aantal tekenaars gevonden maar die haakten telkens na een aantal maanden af en dat is, op z’n zachtst gezegd, niet erg leuk. Maar! HoeraDaar is nu verandering in gekomen! Iemand is volop tekeningen aan het maken! Jippie en hoera alom, al is dat amper genoeg lof om te tuiten!

Er gaat dus ooit een nieuwe versie van Charisma uitkomen met echte tekeningen. Om je een indruk te geven laat ik er hier een zien. Niet verder vertellen hoor!

Charisma 4

Geweldig toch? 😀

Tenslotte kan ik melden dat ik Kobie weer opgepakt heb. Wie Kobie is? Dat is een hoofdpersoon uit het Nederlandse Nanowrimo-verhaal van vorig jaar. Dat ging een tijd heel hard en opeens liep ik tegen een blokkade aan. Ik wist waar het verhaal heen moest maar hoe ik daar moest komen… echt een raadsel met turbo. Een paar dagen geleden kreeg ik een idee, ging als een malle aan het schrijven en… vandaag gebeurde er iets in het verhaal waar ik van opkeek. Dat gebeurt wel vaker hoor; dan schrijf ik iets heel anders dan wat ik in mijn hoofd heb. Het verhaal heeft het tenslotte voor het zeggen, ik lever enkel de vingertjes.

Nou, dat was ‘m weer even voor vandaag. Fijne dag nog en tot de volgende keer!

Nanowrimo: het einde. En nog wat over Zonnewereld, Schaduwwereld

Nanowrimo – het einde van November

Nanowrimo 2017 stats

Zo ziet het er dus uit als ik een keer gek doe voor Nanowrimo. Ik houd me niet zo aan de geplande tijdlijn, ik stuif er als een malloot overheen. Ik heb ondanks dat niet mijn doel helemaal gehaald. Het doel van Nanowrimo is minimaal 50.000 woorden. Omdat ik twee verhalen schreef hoopte ik op 100.000 woorden. Ik ben bij de 95.292 blijven steken. Drukte op verschillende fronten heeft daaraan ‘bijgedragen’. Nou ja, die laatste loodjes haal ik nog wel in; de verhalen zijn nog lang niet klaar.

De verhalen

HeksJa. Twee stuks. Een Engels en een Nederlands, beide over heksen. Het Engelse zal ik op mijn Engelse blog nog uitgebreider bespreken, maar niet nu nog niet. Het Nederlandse wordt wel aardig denk ik. Een alfa-lezer (iemand die de hoofdstukken onderhand vers van de schrijfpers leest) is aardig enthousiast. Ik moet het zelf nog even zien maar het geeft hoop. Er moet wel wat aan verspijkerd worden. De hoofdpersoon werd opeens een jaar of 4 ouder na 5 hoofdstukken. Zoiets kan gebeuren.

December wordt spannend.

Want in december komt “Zonnewereld, Schaduwwereld” eindelijk uit. Ik heb vanmorgen de e-boek-bestanden naar de grote cheffin van The Black Sheep Indie gestuurd zodat ze het een en ook het ander voor elkaar kan boksen voor de grote dag. (15 december 2017, zet het in je agenda en je telefoon, niet vergeten, abonneer je op mijn lijst, volg me op Twitter en kijk af en toe op mijn Facebook-pagina!) Vooral alles doen, want anders stuur ik een Hellehond op je af en komt er een Grauwe Dwerg op je resten kauwen. Je bent dus gewaarschuwd!

Papierenboekenfans (mooi scrabblewoord) moeten nog even wachten als het 15 december is. Dat zit nog in de steigers en die zijn hoog dus duurt het even want ik moet telkens naar boven klimmen. Maar ook dat komt goed want geduld is een schone zaak. (Jullie geduld dus, niet dat van mij want wat je niet hebt kan niet schoon zijn.)

 

Nanowrimo en een nieuw woord. Voor mij in elk geval.

Ja, daar ben ik weer. Het is even geleden en dat heeft een reden.

Denk nou niet dat dit hele ding in dichtvorm gaat, al is het de Sint die straks voor de deuren staat.

Nanowrimo.

Met Nano gaat het goed. Kobie, het Nederlandse verhaal, loopt lekker door en ook voor op het Engelse verhaal. Ook dat heeft een reden. Een andere dan die hierboven. Die van hierboven is nanowrimo; ik kan tenslotte niet alles tegelijk schrijven. Bij Kobie kan ik lekker freewheelen (vrijwielen in goed Nederlands) op de heksentoer. Leuk, leuk, al zitten er ook scherpe kantjes aan het verhaal. Voorzichtig het boek vasthouden dus, je bent gewaarschuwd.

Nieuw woord geleerd vandaag!

Ik was heel druk aan het schrijven (oké, even op Twitter aan het kijken) toen opeens het woord rattentaxi voorbij kwam. Wat? Even opzoeken dus.

rattentaxi

Wat blijkt dat te zijn: een gelegenheid verlaten zonder afscheid te nemen. Dat doe je b.v. als je niet wilt dat mensen in de gaten hebben dat je gaat omdat het anders lastig wordt, of omdat je het niet leuk vindt daar en met de stille trom (in dit geval taxi) wilt verdwijnen.

Zeg maar eens dat je hier nooit wat leert!

Nanowrimo. Dag 10. Het gaat door.

Nanowrimo 2017.

NanowrimoYep, daar gaan we weer en zijn we weer.

Het gekkenhuis is in volle gang. Het Nanowrimo’t als een dolle. Ik heb bijna 38.000 woorden geschreven op dit moment. Voor een enkel verhaal zou de grens vandaag op 17.700 liggen dus voor mijn twee verhalen lig ik lekker op schema. Met gepaste, Nederlandse trots kan ik melden dat Kobie de leiding heeft.

Kobie is de hoofdpersoon in het Nederlandse verhaal. Een heksenverhaal. Als je niet van heksen houdt dan pas je je maar aan of je stopt maar met lezen, ik ga gewoon door. Heks, heks, heks. Zo, doe er je voordeel mee. 😀

Moderne heks.

Moderne heks
Niet Kobie.

Kobie is een moderne heks. Niet precies zoals deze maar in elk geval heeft ze geen zwarte hoed, geen kromme neus en geen harige wratten. Ik zeg nou wel “is” maar ik bedoel eigenlijk “wordt”. Eigenlijk bedoel ik helemaal niets want dan hoef je het verhaal niet meer te lezen. Ze werkt in elk geval bij in een boekwinkel. Hmm, opeens schiet me iets te binnen waar ik rekening mee moet houden. Wat? Nee, dat zeg ik lekker niet. Het is niet de bedoeling dat ik hier op mijn eigen blog ga staan zitten worden uitgelachen!

Het is in elk geval een bijzonder verhaal aan het worden dat twee keer van gedachten is veranderd. Hopelijk zijn we er nu met z’n allen uit want ik vind het toch wel prettig als ik weet waarover ik ga schrijven. Tot nu toe zit het wel goed. Gelukkig. Eindelijk.

Hier houd ik het maar even bij want alles wat ik hier neerzet telt niet mee voor Nano en dat is jammer.

Tot de vogelende keer! (En ja, ik weet dat dat fout is. Leef er maar mee.)

Nanowrimo. Dag 4 begint.

Nanowrimo.

NanowrimoWat een plaatje, hè?

Het Nanowrimo-logo. November. De maand waarin veel idioten schrijvers een redelijk boek proberen te schrijven. En ik probeer er twee tegelijk te doen. Het doel, zei ik al eens ergens, is 50.000 woorden of meer te schrijven in deze maand.

Uiteraard leg ik dan de lat wat hoger door op 50.000 woorden per verhaal te komen. 100.000 woorden dus. 50.000 woorden is rond de 135 bladzijden aan tekst. Kijk voor het gemak eens in een boek hoeveel 135 bladzijden is. En dat wil ik dus dubbel doen. Leve de lol.

Voortgang tot nu toe.

Tot nu toe gaat het lekker. Ik zit op een gemiddelde van 4000 woorden per dag. Ruim voldoende om het te halen. Dat donkere balkje (zal wel rood zijn) is voor vandaag, omdat ik vandaag nog niets heb gedaan. Ik ben nou eenmaal een luie sodemieter. Die streep is trouwens de lijn waarlangs je woordental op moet lopen om het te halen. Als je er te lang onder blijft zitten kun je een probleem krijgen naar het eind van de maand toe.

Twee verhalen.

Het Engelse verhaal loopt redelijk. Ik had daar meer van verwacht maar dat kan nog komen. Dit heeft blijkbaar wat meer aanloop of opbouw nodig. Het komt goed.

Het Nederlandse verhaal… wauw. Dat is andere koek. Daarvan wist ik aan het begin niet wat het zou gaan doen. Het begin was al een aangename verrassing voor me en gisteren kreeg ik een aantal ideeën voor het verhaal die me op een bepaald moment angst aanjoegen. Dit verandert de zaak van een luchtig verhaal naar toch wel iets aardig heftigs. En ik heb de heftige stukken nog niet eens geschreven!

HeksBeide verhalen gaan over heksen.

Ik ben dol op heksen. En magie. En vliegen op bezems. Vooral het vliegen op bezems intrigeert me want ik blijf nieuwsgierig hoe ze dat flikken zonder pijn in hun ‘kont’ (en omstreken) te krijgen. Heeft iemand hier ervaring mee, laat het me dan eens weten. Hoe voelt dat? Went het? Vind je het op een gegeven moment zelfs lekker? Ik ben benieuwd naar de stroom reacties.

Nou, hier laat ik het bij. Ik ga nog wat woorden schrijven. (Oké, dit zijn ook woorden maar die tellen niet mee voor Nano.) Dat en de kattenbakken schoonmaken. En de was doen. Want het leven van een schrijver bestaat uit meer dan blogposts.

Nanowrimo 2017. Het begint weer.

Ha die lezer van dit blog.

Nanowrimo.

Eindelijk weer eens wat nieuws onder de koude oktoberzon. En het nieuws heet, net als vorig jaar, Nanowrimo. Deze keer ga ik het anders doen. Beter. Niet zoals de afgang die ik vorig jaar neerzette.

Vorig jaar had ik een heel plan. Een opzet. Uitgedachte personages. De hele rataplan. En wat gebeurt er: de hele handel klapt uit elkaar. De hoofdpersoon verdomt het om mee te spelen. Het verhaal is een puinhoop met stoepgarantie. (Drie keer raden waarom het niet gepubliceerd is.)

Deze keer ben ik veel beter voorbereid. Ik doe het op de manier die voor mij werkt. En om het spannend te houden doe ik het dubbel.

DUBBEL?

Yep. Dubbel. Ik ga aan twee verhalen tegelijk beginnen. Een Engels en een Nederlands. Als ik de lat dan toch verleg naar een comfortabel manier van werken kan ik er net zo goed wat boeiends van maken, toch?

Het Engelse verhaal wordt een boek dat naast de Hilda the Wicked Witch serie gaat leven. (Let op, link gaat naar mijn Engelse site.)

HeksHet Nederlandse verhaal wordt een heksengebeuren. Ik heb wat met heksen. Deze heks vliegt niet op een bezem. In het begin… nou ja, weet je wat: ik zeg lekker nog niks. Wacht het maar af. Dat is toch leuker?

Anders hoef ik het boek niet te schrijven en jij het niet meer te lezen.

Voorbereiding.

Hoe is mijn voorbereiding deze keer? Nou, dat heb ik net uitgelegd. Ik ga een boek over een heks schrijven. Dat is eigenlijk alles. Oké, ik heb een paar ideeën die erin voor gaan komen maar dat is de uitleg die je niet krijgt. Met ongeveer dezelfde hoeveelheid voorbereiding heb ik tenslotte “Zonnewereld” geschreven en ik vind dat dat verhaal knap uit de verf is gekomen. Ja ja, ik weet het, jullie hebben daar nog niets van gezien maar dat komt goed. Wacht maar tot half december. En niet zeggen dat je dat hier gehoord hebt! 😉

 

Een nieuwe maand, een nieuwe verhaal.

Beste lezer,

In de ban van de stierEen nieuwe verhaal

Dit is geen waarschuwing. Ik ben echt niet van plan om elke maand een nieuw verhaal te schrijven. Nou ja, misschien ooit, als ik niet meer hoef te werken. Voorlopig zit dat er niet in, tenzij iemand opeens het briljante idee krijgt om “In de ban van de stier” te verfilmen en ik binnenloop met de opbrengsten.

Afgelopen maand heb ik een aantal brokken tekst geproduceerd die in het begin bedoeld waren een verhaal te vormen. Dat is perfect mislukt. Ik had van alles in de planning, zaken uitgezocht, noem maar op, en die tijd had ik me kunnen besparen. Dat werkt voor mij niet.

Waarom dan toch geprobeerd?

Waarom heb ik dat dan geprobeerd, vraag je je waarschijnlijk af. Dat komt omdat ik steeds meer schrijvers leer kennen bij wie het wel werkt en ik ben dan iemand die denkt: als zij dat kunnen dan kan ik dat ook.

Nou, mooi niet dus. Ik kan dat niet. Ik geef het toe en ik ga het denk ik ook nooit meer proberen. Denk ik. 🙂

Sinds een paar dagen zweeft er een iets in mijn hoofd rond. Dat soort ietsen is erg gevaarlijk want dat betekent vaak dat er een verhaal aan het uitkomen is, alsof er een zaadje genoeg van heeft om daar stil een paar rondjes te kiemen. Het zou zomaar kunnen dat het buitenaardse ras dat ik bedacht heb voor november in dat verhaal terecht komt. Maar misschien ook niet. Daar leg ik me niet op vast want dat is plannen en, zoals we hebben gezien, kan ik dat dus niet.

Wat ik wel kan is driftig aan het schrijven gaan. En dat is dus gebeurd. Het begin wat ik heb ziet er zo uit:

windmolen uden
Windmolen in Uden, N.Br.

Hoofdstuk 1. De molen.

“Hou maar op. Dat is genoeg.” Gerda keek Mischa aan die te enthousiast bezig was zichzelf met pas gemalen meel te bestrooien. “Je moet dat er straks toch weer afwassen.”

Yigit grinnikte. “Hij heeft meer nodig met z’n bleke kop. Anders zie je het niet.”

Mischa gooide driftig een handvol meel naar de Turkse man van zijn team. “Bek houden. Het was heftig vannacht, ik ben hartstikke kapot.” Hij klonk geïrriteerd. “Waar zijn Ashna en Rob?” Een explosieve nies ontsnapte aan Mischa. Hij had toch teveel meel gebruikt.

Gerda haalde haar schouders op. “Misschien moeten ze een omweg nemen. De afspraak was om niet op elkaar te wachten dus vertrekken we nu.” Ze liep naar de deur en tikte de code in. Het slot klikte. “Komen jullie nog?”

 

Voor er vragen komen: Yigit is een Turkse voornaam en Ashna een Surinaams/Hindoestaanse. Inderdaad, dit gaat iets worden waarin meerdere culturen samen een opdracht te verwerken hebben. Hoeveel er nog bij komen weet ik niet. Daarvan staat niets in de planning!

En dat van november dan?

Zullen we het daar niet meer over hebben?

Goed zo. Fijne dag!

Het einde van een Nederlandse Nanowrimo-maand

En dan is het niet meer November, beste lezer. Het is snel gegaan, die afgelopen maand.

Ik was met de beste bedoelingen begonnen. Zo voorbereid als ik nog niet eerder ben geweest. Een idee, een verhaal en een reisplan voor het hele gebeuren.

Volgens mij is het reisplan het onderdeel wat me opgebroken is. Ik werk nooit vanuit zo’n ding en deze keer had ik er een.

Reisplan

In zo’n reisplan staat alles uitgewerkt waar je als schrijver aan wilt denken. Waar begint het, wat gebeurt er daarna, wat gebeurt er daarna, en dat herhaalt zich een groot aantal keren tot het einde opeens voor de deur staat en er niets meer hoeft te gebeuren.

De ellende begon al in de eerste helft van het tweede hoofdstuk. De hoofdfiguur die ik zo mooi in elkaar had gezet, tot en met vrouw, geen kinderen maar nog wel ouders, had er geen zin in. Het verhaal wilde hem dingen laten doen die niet gebeurden. Dan zit je als schrijver wel mooi te kijken want op dat moment gaat het vakkundig gebouwde kaartenhuis onderuit en zit je dus met de gevallen kaarten. Dus iets nieuws bedacht, even snel een nieuw hoofdpersoon erbij gehaald en verder. Jammer, het reisplan past niet bij de nieuw hoofdpersoon. Op zo’n moment hoor je in je achterhoofd de originele hoofdpersoon heel hard lachen. De verrader.

Met meer en meer moeite ging het verhaal verder maar het dwaalde steeds verder van het reisplan af, en na 40.000 woorden was het doel bereikt. Dat van het plan dus, niet dat van Nanowrimo. Ik kwam nog 10.000 woorden tekort. Weer iets nieuws bedacht en uiteindelijk geëindigd met iets meer dan 60.000 woorden. Da’s mooi, hoor ik je al zeggen. Tja. Maar ik zit nu met 60.000 woorden die bij elkaar geen verhaal meer maken.

Op dit moment voelt het een beetje als het bureau van de meneer hier links. Er is van alles en ligt van alles maar het past voor geen centimeter bij elkaar. En het staat op het punt om te vallen als je er te hard naar kijkt.

Voorlopig gaat dit samenraapsel van woorden in een doos in een kast achter een deur met een slot. Misschien, als het genoeg tijd krijgt om te gisten, komt er nog eens iets uit wat het daglicht kan verdragen. Nu echter even niet.

Voorlopig ga ik verder met het vertalen van het vervolg op “Gezocht: held“, mijn tot nu toe beste Nederlandse science-fictionverhaal.

Een ding is zeker. Zo’n reisplan maak ik nooit meer. Ik schrijf liever echte verhalen.

🙂

Voortgang

nanowrimo 2016_webbadge_participant-150Beste lezer,

Het gevecht met het toetsenbord om de 50.000 woorden te halen is al een paar dagen geleden gewonnen. Dat betekent niet dat het allemaal gedaan is. Het verhaal is namelijk nog niet af. November is ook nog niet voorbij, dus dat helpt.

Gelukkig is het niet verboden om na November nog aan het verhaal te werken. De grens is minimaal 50.000 woorden. Op dit moment zit ik ruim boven de 56.000 woorden, zo’n 157 pagina’s.

Het verhaal is een nieuwe fase ingegaan, een waarvan ik niet verwacht had die mee te maken. Hopelijk wordt het een mooie fase, al weet ik nu al dat er nog meer dingen kapot gaan. Nog meer? Ja. Jammer genoeg wel. Om het verhaal vlot te trekken na een probleempje moest ik een deel van een ruimtestation opblazen. Soms ontkom je daar als schrijver niet aan; dan moet je even wat gekke dingen doen…

Misschien gooi ik er voor eind November nog een update uit, en anders komt op 30 November de laatste post over Nanowrimo. Maar misschien nog niet de laatste over dit verhaal…

Paul

Nanowrimo. En verder

Beste lezer,

nanowrimo 2016_webbadge_participant-150Het is gelukt. De grens van 50.000 woorden, rond de 140 pagina’s, is bereikt en inmiddels overschreden.

Op dit moment is de officiële telling 52.690 woorden. Het verhaal is nog niet ‘af’, maar daar hoef ik geen haast mee te maken. De race is geracet.

Rond de 44.000 woorden zat ik even vast. Wat ik gepland had voor het verhaal was al allemaal verwerkt, geschreven en afgedaan. Maar ik kwam nog 6.000 woorden tekort! Het valt niet mee om even snel iets te bedenken, maar ik vind dat het wel aardig gelukt is. Nu moet ik nog iets naar het einde toe verzinnen. We zien wel waar het allemaal landt en eindigt.