Weet je nog? Dat molenverhaal?

Het begin van het molenverhaal.

Ik heb het opgezocht. Het was half december 2016. Ik moesteven naar onze lokale molen voor meel, om brood te bakken.

Toen ik naar buiten liep had ik zo’n half idee van ‘het zou best leuk zijn om eens een verhaal met molens te schrijven’.

Op de fiets naar huis (en dat duurt niet lang) kwamen er allerlei ideeën los en die middag ben ik gaan schrijven.

Vier maanden later.

spookje
Hoe gaat het boek heten?

Vier maanden en een paar weken later is het verhaal al in de redactiemodus. Domme zinnen ontdommen, tikfouten verbeteren en hopen dat al die acties geen nieuwe tikfouten introduceren. Een kennis heeft intussen hoofdstuk na ruw hoofdstuk meegelezen en feedback gestuurd over wat wel en niet klopte. Dat is een heel belangrijke fase in het schrijven van een boek.

Gedurende al die activiteiten was er een spookje dat maar boven mijn hoofd bleef hangen. Dat fluisterde constant: “Hoe gaat het boek heten?”

Het is een hele tijd gelukt om dat fladdergeval aan de kant te duwen, want het boek was tenslotte nog lang niet klaar. Nu wordt dat onderdeel van het project wel spannend. Redactiemodus betekent dat het verhaal een heel eind klaar is. Er moet iets met een omslag gebeuren en wat staat er op een omslag? Juist. Een titel. Dan wordt het toch langzaamaan tijd om daar iets voor te bedenken.

Werelden.

In het verhaal zijn verschillende werelden. De bijzondere die ik hier introduceer is de Schaduwwereld. Nou, dat is dan makkelijk. Het boek heet ‘Schaduwwereld’, wat doe je dan moeilijk?

Nou, kijk… er is al een boek dat zo heet. Nou is dat een boek in een heel ander genre dus is dat het punt niet, maar een voortvarende schrijver ergens anders in de wereld heeft een fantasyserie genaamd ‘Schaduwwereld’ geschreven. Tja, dan is het toch even vervelend. Men moet niet gaan denken dat ik een soort aanhangsel heb geschreven, of zelfs plagiaat heb gepleegd.

Gelukkig is er in het verhaal nog een wereld te vinden: de Zonnewereld. En bij een bezoek een een vriendin/collega-schrijfster kwam opeens, na een beetje brainstormen, de perfecte titel tevoorschijn.

Zonnewereld, Schaduwwereld.

Schaduwwereld

Zoiets dus, maar dan anders. Hoe het eruit gaat zien dat is nog een verrassing. (Ook voor mij. Troost je dus en anders kom je maar een zakdoekje halen.)

Ik ben blij dat die kogel door de spreekwoordelijke kerk is. Een titel is belangrijk voor een boek en die moet dan ook nog aanspreken en bij het verhaal passen. Op dat punt ben ik dus nu aangeland. 🙂

Fijne dag, ik ga verder met redigeren! Ik zie je wel bij de molen.

Paul

Opsporing verzocht

Tja, beste lezer,

Zo zit je rustig een verhaal te schrijven en dan ben je opeens twee personages kwijt!

Een van de verdwenen personen is een lid van het team waar het boek om draait. Het andere personage is iemand die pas een paar bladzijden geleden in het verhaal kwam en die nog geen twintig woorden heeft gezegd. Nou is dat wel een beetje mijn schuld maar ja, ze moest bij die ander passen die ook moest verdwijnen. Zo werkt schrijven nou eenmaal.

Oh, nu weet iedereen dat er een nog vrouw in het spel is gekomen. Het is een spannende vrouw hoor, geloof mij maar.

Mochten jullie dus een juffrouw genaamd Lizette zien (grote bril, slobbertrui en een zwarte broek) laat haar dan weten dat ik haar zoek. Of binnenkort kom redden. Of zoiets. Als ik uitgedokterd heb waar ze uithangt uiteraard.

 

De molen draait steeds sneller.

Beste lezer,

Vorige week had ik het over een nieuw verhaal. Een verhaal waarin molens een belangrijke rol gaan spelen. Op het moment dat ik dat neerschreef had ik niet veel idee wat voor rol dat zou worden.

Daar komt nu beeld in. De personen in het verhaal beginnen te leven, krijgen een achtergrond en een eigen identiteit. Een van de personen is een heel intrigerende, ik ben benieuwd wat iedereen daarvan gaat vinden. Het is er in elk geval een die niet van deze wereld is!

Hier links, zoals iedereen ongetwijfeld herkend heeft, staat een oude foto van een molen die inmiddels de weg naar mijn verhaal heeft gevonden. Het is de, op dit moment, enige molen die nog in Dordrecht staat.

Voor de balans zet ik er nog maar een molen bij, al is die nog niet aan de beurt geweest in het verhaal. Of deze specifieke molen (Molen de Lelie, die staat in Zeeland) ook in het verhaal voor gaat komen weet ik nog niet. Het zou kunnen maar we hebben in Nederland zoveel molens om uit te kiezen…

Ik ga het meemaken in de loop van het verhaal, en uiteindelijk wordt iedereen uitgenodigd om ‘molenaarsleerling’ te worden! Of met molentjes te gaan lopen…

Een nieuwe maand, een nieuwe verhaal.

Beste lezer,

In de ban van de stierEen nieuwe verhaal

Dit is geen waarschuwing. Ik ben echt niet van plan om elke maand een nieuw verhaal te schrijven. Nou ja, misschien ooit, als ik niet meer hoef te werken. Voorlopig zit dat er niet in, tenzij iemand opeens het briljante idee krijgt om “In de ban van de stier” te verfilmen en ik binnenloop met de opbrengsten.

Afgelopen maand heb ik een aantal brokken tekst geproduceerd die in het begin bedoeld waren een verhaal te vormen. Dat is perfect mislukt. Ik had van alles in de planning, zaken uitgezocht, noem maar op, en die tijd had ik me kunnen besparen. Dat werkt voor mij niet.

Waarom dan toch geprobeerd?

Waarom heb ik dat dan geprobeerd, vraag je je waarschijnlijk af. Dat komt omdat ik steeds meer schrijvers leer kennen bij wie het wel werkt en ik ben dan iemand die denkt: als zij dat kunnen dan kan ik dat ook.

Nou, mooi niet dus. Ik kan dat niet. Ik geef het toe en ik ga het denk ik ook nooit meer proberen. Denk ik. 🙂

Sinds een paar dagen zweeft er een iets in mijn hoofd rond. Dat soort ietsen is erg gevaarlijk want dat betekent vaak dat er een verhaal aan het uitkomen is, alsof er een zaadje genoeg van heeft om daar stil een paar rondjes te kiemen. Het zou zomaar kunnen dat het buitenaardse ras dat ik bedacht heb voor november in dat verhaal terecht komt. Maar misschien ook niet. Daar leg ik me niet op vast want dat is plannen en, zoals we hebben gezien, kan ik dat dus niet.

Wat ik wel kan is driftig aan het schrijven gaan. En dat is dus gebeurd. Het begin wat ik heb ziet er zo uit:

windmolen uden
Windmolen in Uden, N.Br.

Hoofdstuk 1. De molen.

“Hou maar op. Dat is genoeg.” Gerda keek Mischa aan die te enthousiast bezig was zichzelf met pas gemalen meel te bestrooien. “Je moet dat er straks toch weer afwassen.”

Yigit grinnikte. “Hij heeft meer nodig met z’n bleke kop. Anders zie je het niet.”

Mischa gooide driftig een handvol meel naar de Turkse man van zijn team. “Bek houden. Het was heftig vannacht, ik ben hartstikke kapot.” Hij klonk geïrriteerd. “Waar zijn Ashna en Rob?” Een explosieve nies ontsnapte aan Mischa. Hij had toch teveel meel gebruikt.

Gerda haalde haar schouders op. “Misschien moeten ze een omweg nemen. De afspraak was om niet op elkaar te wachten dus vertrekken we nu.” Ze liep naar de deur en tikte de code in. Het slot klikte. “Komen jullie nog?”

 

Voor er vragen komen: Yigit is een Turkse voornaam en Ashna een Surinaams/Hindoestaanse. Inderdaad, dit gaat iets worden waarin meerdere culturen samen een opdracht te verwerken hebben. Hoeveel er nog bij komen weet ik niet. Daarvan staat niets in de planning!

En dat van november dan?

Zullen we het daar niet meer over hebben?

Goed zo. Fijne dag!